Nga Pena e Autores

𝐅𝐞𝐬𝐭𝐢𝐯𝐚𝐥𝐢 𝐏𝐨𝐞𝐭𝐢𝐤 𝐢 𝐏𝐫𝐢𝐬𝐡𝐭𝐢𝐧𝐞̈𝐬,

Nevila Neziraj

Pse ikin të gjithë.. pasi kanë marrë me vete ëmbësinë Frutin e " bekuar" e hedhin në toke pse ike .. nuk të shijoj më Lekura e trupit tim...?

Përse, he më thuaj përse.. Ti, sikur vdisje për këto buzë kaq shpejt nektarin e humbën? Përse ikin të gjithë..

kur është koha të qëndrojnë më gjatë, sa e pa rëndësishme është për ju, të doni njëherë pastaj të hapni plagë Më e lumtur do të isha të mos ishe shfaqur kurrë se sa të ikje tan,i kur arrita të të doja shumë

Pse

Shikimit tënd, si ti rezistoj? çdo mimikë e jotja më fton në mëkat Jam krejt e pambrojtur nga ëngjelli im, skam forcën e arsyes të logjikoj

Çdo flirt i yti, rrethin e ngushton dua të largohem ,por se bëj dot më tërheq drejt vetes si magnet stë them po, as jo nuk di te them

Distanca mes meje dhe teje është vetëm një fill i hollë magjie Nëse nuk këputet sa më parë Jemi të shpëtuar nga ky zjarr marrëzie

Në dritaren e ngushtë të shtëpisë së vjetër e lashë hënën të mërzitur, tërë lot Nëpër rrënojat e dhomës e lashë shiun të hynte ngado E lashë derën e shtëpisë as të hapur as të mbyllur, një bravë e vjetër përkund një farefis... nën heshtjën e zbehur është ndryshkur,harruar si një mbiemër tradhëtar i vrarë nga një armik Lashë tokën pa gjurmë ,grurin e pa mbjedhur, burimin e kulluar.. vreshtin të etur.. përse i lashë tjegullat të thyhen? copë e grimë, muret të bien si shkretëtirë .. lashë kujtimet e fëmijërisë Të ktheva shpinën, e grisa me duar historinë Përse të lashë në mjerimin e braktisjes? .. të vetmuar e të molisur ndër shekuj... përse, përse? Si shumë breza edhe unë, pranë teje të kisha vdekur..!

Vendlindja Ime

Më Tundon